PROJEKTANCI JUTRA
TROY - NOWY JORK, USA
Zmieniłaś zdanie?
Krawiec przetrwa podczas wojny.
Bo krawiec umie ciąć.
Nożyczki są jego narzędziem. To jest twoje narzędzie.
Umiesz je wykorzystać.
Musisz to pokazać.
Nicole?
Chcę cię lepiej poznać. Myślę, że na razie cię nie znam.
- Chcę dać ci drugą szansę. - Dziękuję, Nicole.
Ja nie zmieniłam zdania.
Nie przekonałeś mnie ani dzisiaj,
ani w poprzednich pokazach.
Rozumiem.
A ty?
Chcę dać ci drugą szansę.
Powinieneś wziąć naszą krytykę na poważnie.
Będziemy przyglądać się uważnie, co przygotujesz następnym razem.
Jasne.
- Damy ci drugą szansę. - Dziękuję.
Dlatego może będziesz bardziej się wyróżniać.
Tak.
Ja tego nie rozumiem.
Ale decyduje większość.
Zostajesz w programie.
Dziękuję.
Dziękujemy, Troy.
Dziękuję wam.
Niewiele brakowało.
Jurorzy dali mi drugą szansę,
więc muszę im się odwdzięczyć.
Jak dotąd jedyna rzecz,
na którą według mnie masz klientów, to granatowy żakiet.
Potrafię pokazać więcej.
No to do dzieła.
- Dziękuję. - Dziękujemy.
Teraz wszyscy będą mnie pilnować, ale nie poddam się,
pokażę im, na co mnie stać.
Heidi, przecież to są zawody
i zwycięży jedna osoba.
Tak.
Ale nie widzę u nich żądzy zwycięstwa.
Chcemy zainwestować milion dolarów w kogoś,
kto naprawdę tego pragnie
i pokazuje to w swojej pracy.
Takie pieniądze to poważna sprawa.
Żaden inwestor nie dałby wam drugiej szansy.
Zapomnieliby o was
i dali pieniądze komuś, co do kogo nie mają wątpliwości.
Nie możecie mieć poczucia bezpieczeństwa.
Musicie mieć nie tylko talent, ale i pragnienie wygrania tych zawodów.
- Co za dzień. - Masz rację.
Sami wybraliśmy tych projektantów. Wiemy, jaki mają talent!
Spoczęli na laurach.
Kto walczy o wygraną?
- Zaczęli przysypiać. - Zgadzam się.
Musimy ich otrzeźwić.
Mam pomysł, na który musiałabyś się zgodzić.
Co takiego?
Projektanci,
czy możecie zejść na dół?
Nikogo nie zaskoczę, mówiąc,
że to była intensywna sesja z jurorami.
Bardzo intensywna.
W każdej ocenie wspomnieli jedno.
Siłę przebicia.
Pokazywanie, na co was stać,
że jesteście w stanie poprowadzić globalną markę.
Jak wiecie, stawką jest milion dolarów.
Do tego program mentorski
i sprzedaż całej kolekcji na Amazonie.
Nikt nie da takiej nagrody projektantowi,
który nie pokaże siły przebicia.
Wielkiego wewnętrznego żaru.
Wierzę w was. Wiem, że macie to w sobie.
Dlatego namówiłem Heidi,
aby dać wam szansę naprawdę to pokazać.
Jutro rano dostaniecie materiały z waszych wspólnych kolekcji.
Dostępne będą także materiały z poprzednich pokazów.
Nie możecie kupić nic nowego.
Stworzycie jeden strój.
W ciągu siedmiu godzin.
JONNY - LOS ANGELES, USA
Kompletnie zwariowane zadanie.
To bardzo mało czasu.
JI WON - MOORE, USA
Ponieważ będziecie pracować tylko jeden dzień,
ubrań nie uszyje szwaczka.
Ja... Przepraszam.
ESTHER - BERLIN, NIEMCY
O Boże.
Esther nie umie szyć. Sabato też nie. Nie pracują na maszynie.
Nie tylko oni.
SANDER - HASSELT, BELGIA
Strój ma być łatwy w noszeniu.
Pokaz odbędzie się tutaj, jutro wieczorem.
Wyłonimy zwycięzcę i jego strój trafi na Amazon.
Oprócz tego z kimś się pożegnamy.
Jutro będę mieć siedem godzin na pokazanie jurorom,
TROY - NOWY JORK, USA
ile jestem wart.
Wierzą we mnie, dlatego muszę się spisać.
Potrzebny mi jest cud.
Wypocznijcie, bo czeka was zwariowany, gorączkowy dzień.
Do dzieła.
Widzimy się jutro.
- Dzięki. - Dzięki, Tim.
NIE PRZESZKADZAĆ
Stawka jest bardzo wysoka,
zwłaszcza dla mnie, po dzisiejszej krytyce.
Muszę wyjść
poza strefę komfortu,
WILL - PARIS, USA
żeby zrobić wrażenie.
Rozważam zaprojektowanie spodni, bo nigdy tego nie robię.
Walczyłem o to miejsce
i będę walczył nadal, aby pokazać, że na nie zasługuję.
Mam nadzieję, że wszyscy już szkicują.
W przeciwnym wypadku
nie traktują tej sprawy tak poważnie jak ja.
- Udało się. - Toast za wygraną.
Jonny, jestem z ciebie dumny.
- Dzisiaj świetnie ci poszło. - Odwróciłeś sytuację.
- Tak się to robi. - Serce mi waliło.
Tego mi było trzeba. Chciałem usłyszeć od Naomi coś miłego.
„Nie mam słów.”
Pozytywna opinia jurorów dała mi siłę.
JONNY - LOS ANGELES, USA
Mam determinację, będę walczył o wygraną z całych sił.
Jutro na pewno będę w centrum uwagi.
To spora presja.
TROY - NOWY JORK, USA
Muszę zrobić coś w moim własnym stylu
i zrobić wrażenie, bo to moja ostatnia szansa.
Chcą zobaczyć wolę walki.
Dlatego picie wina na dziedzińcu
jest raczej niemądre.
MEGAN - KANSAS CITY, USA
Zachowam się odpowiedzialnie i przygotuję się mentalnie
i zaprojektuję coś, co ma szansę wygrać.
Moja mama była bardzo młoda, kiedy mnie urodziła.
Miała 16 lat, była jeszcze w liceum.
Kiedy miałam osiem albo dziewięć lat,
zdiagnozowano u niej chorobę psychiczną,
schizofrenię, która nie pozwala normalnie funkcjonować.
Dlatego nie dawała sobie rady jako matka.
Przez to musiałam szybko dorosnąć,
wypracować niezależność i odporność.
To przygotowało mnie do kariery w modzie
i do tego, co chcę osiągnąć.
Założyłam markę Megan Renee.
Wyobraźcie sobie połączenie J. Lo i Bianki Jagger.
To jest mój styl.
Projektowanie dla swojej własnej marki i dla innej firmy to sporo pracy.
Często pracuję do późna i w weekendy.
Ale świadomość, że lata ciężkiej pracy
dają efekty,
że ktoś mnie docenił i zaprosił tutaj, to coś wspaniałego.
HEIDI I TIM - SZERMIERKA - CZĘŚĆ 1
Zacząłem trenować cztery lata temu i pokochałem szermierkę.
Nie mogę przestać.
Oficjalnym językiem tej dyscypliny jest francuski.
Dlatego dzisiaj jestem przeszczęśliwy.
Dołączy do mnie Heidi.
Nareszcie mogę czegoś ją nauczyć!
Od jak dawna to robisz?
Cztery lata.
Myślę, że szybko się nauczę.
Mam za sobą dziesiątki pojedynków,
ale tylko jedną wygraną.
Wygrałem z dziewięcioletnią dziewczynką,
która miała jakieś 120 cm wzrostu. Ma na imię Aria. Przepraszam cię, Aria.
Tim, co tak długo?
Już idę! Cierpliwości!
HEIDI I TIM - CIĄG DALSZY NASTĄPI
Idziemy.
7 GODZIN DO POKAZU
- Mam materiał! - Super, zaczynajmy.
To zadanie jest zwariowane.
Mamy siedem godzin na uszycie stroju z resztek.
JONNY - LOS ANGELES, USA
Połączę marynarkę i suknię. Skupię się na kroju.
TROY - NOWY JORK, USA
Bo wczoraj jurorom nie spodobał się krój.
Ta marynarka musi dobrze leżeć.
Ale presja czasu jest ogromna.
Nie będzie łatwo.
Muszę dobrze zaplanować pracę i nie rzucać się z motyką na słońce.
- Jonny, mam więcej materiału w paski. - Dzięki, kochana.
Po współpracy z Megan w końcu usłyszałem coś pozytywnego.
Jestem gotów pójść na całość.
Skóra ze zwiewną sukienką była świetna.
Dzisiaj wyróżnię się, pokazując swoją kobiecą stronę.
Nikt jeszcze jej nie widział, ale ona istnieje.
Will, co szyjesz?
WILL - PARIS, USA
Skinny nad kostkę z wysoką talią.
- Spodnie? - Tak.
Chcieli zobaczyć u mnie coś nowego.
Dlatego nie mogę uszyć kolejnej sukni.
Zamiast tego zrobię drapowaną bluzkę i spodnie z cekinami.
Fajnie.
Spodnie uszyję z kradzionego materiału
z nieudanego projektu Troya i Josha.
W ten sposób oddam swoje zamiłowanie do blasku
i stylu złotej ery Hollywood,
a jednocześnie pokażę jurorom,
jak można zrobić coś modnego z materiału, który uznali za brzydki.
A ty?
Ja robię krótki top i spódnicę.
RINAT - GAN JAWNE, IZRAEL
Super. Już je kiedyś szyłaś
czy to nowy projekt?
Nie, kto miałby czas... Kto robi coś nowego?
Myślę, że dzisiaj nikt nie szyje czegoś nowego.
Ja szyję.
Pokażę jurorom łatwy w noszeniu strój w moim stylu.
Muszę dać z siebie wszystko,
bo po żadnym z trzech pokazów nie rozmawiałam z jurorami.
Muszą lepiej poznać mnie i moją markę,
inaczej nie utrzymam się w programie.
Pochodzę z Izraela. Kocham swój kraj, swoje pochodzenie.
Dzięki niemu jestem twarda.
Przez dwa lata służyłam w Siłach Powietrznych Izraela.
Mój pradziadek był bardzo znanym krawcem w swojej wiosce,
szył ubrania dla najważniejszych osób w okolicy.
Zginął w Auschwitz.
Czuję ogromną odpowiedzialność, aby kontynuować to, co on zaczął.
Moja marka nazywa się Rinat Brodach.
Z początku moje ubrania były dla kobiet, teraz są dla każdego.
W modzie nie powinno być ograniczeń.
Nie możemy tracić ciekawości,
a moje ubrania mają w tym pomóc.
Chcę, aby mój pradziadek był dumny. Chcę zrobić to, czego on nie mógł.
Myślę, że Bóg przygotował mnie do tego etapu w karierze.
Musiałam sporo przejść.
6 GODZIN DO POKAZU
- Czy ktoś ma białą taśmę termiczną? - Ja mam.
- Mogę wziąć? - Jasne.
- Wielkie dzięki. - Proszę.
Podzielę się z tobą milionem.
Dziękuję!
MEGAN - KANSAS CITY, USA
Mam tu jakieś 500 $.
Chcę zrobić spodnie podobne do tych z wczoraj
i zwiewną asymetryczną bluzkę-pelerynę.
Nie wygrałam w żadnym zadaniu, a to ogromna szansa.
Jestem tu, by wygrać.
Nie po to, żeby odpaść.
Chcę uszyć coś nieco innego,
żeby pokazać postęp, ale nic naprawdę innego.
Myślę, że dziś nie powinniśmy eksperymentować,
bo mamy tylko siedem godzin.
SANDER - HASSELT, BELGIA
Dzisiaj uszyję spódnicę i top.
Będą rozpadać się i odchodzić od ciała.
A potem je pomaluję. Mam sporo pracy.
Nawet szpilki Esther są czarne.
Modelka ma większy biust niż moja typowa klientka.
ESTHER - BERLIN, NIEMCY
To okazja do uszycia sukienki odpowiedniej dla kobiet o innej wielkości biustu.
Moje projekty są zwykle skomplikowane, dlatego wymagają sporo czasu do uszycia.
Siedem godzin na cały strój
to szaleństwo.
- Co ja zrobiłam? - Przykleiło się?
Żelazko do wyrzucenia.
Boże, będę szył suknię.
Zaprojektowałem suknię z peleryną.
SABATO - MEDIOLAN, WŁOCHY
To jeden z projektów, które pojawiają się w każdej kolekcji.
Wykorzystam kolor.
- Uczę się. - Wiemy.
- Dobrze ci idzie, kochany. - Dziękuję.
Tak trzymaj.
Bałem się, bo nie umiem szyć.
Lęk jest konieczny do rozwoju.
Chcę nauczyć się szyć, bo to mnie ogranicza.
Nie poddaję się.
Muszę się nauczyć.
Zobacz, jak nić jest nawleczona na innej maszynie.
- Ja tak się uczyłem. - Dzięki.
Chętnie pomagam innym.
Chcę wygrać za projektowanie,
a nie dlatego, że ktoś nie umie szyć.
Uważaj!
Nić mi wyskoczy.
Teraz znam go lepiej,
nie tylko jako projektanta, ale i jako człowieka,
bo jest dość gadatliwy.
Mówi więcej niż ja, a to rzadkość.
SANDER - HASSELT, BELGIA
- Ji Ji, co robisz? - Sabato!
Szyję kombinezon.
JI WON - MOORE, USA
- „Jestem zajęta. Przymknij się”. - O nie.
- Która godzina? - Południe.
5 GODZIN DO POKAZU
Fajnie szyć czerwoną nicią, kiedy wszyscy inni
- mają czarną i białą. - Nie weźmiemy twojej maszyny,
bo nie mamy czasu zmienić nić.
Sabato biegnie przez pracownię.
Nigdy nie widziałam, żeby tak się spieszył.
Jestem przyklejona do maszyny. Nie pomogę sobie papierosem.
Boże, dlaczego ludzie szyją ubrania z tkanin?
Mogłeś szyć skórę.
- Wiesz co? - No co?
Nigdy nie szyłem tkanin, więc nie wiedziałem, że to...
da mi w kość.
Dlaczego to robię?
Tkaninę strasznie trudno ciąć i szyć. Nigdy tego nie robię.
Czuję się jak jaskiniowiec. Ja tnę tak...
A teraz muszę...
Spanikowałem, bo każdy może odpaść.
Musimy się pospieszyć.
To moja ostatnia szansa. Walczę o przetrwanie.
TROY - NOWY JORK, USA
Mogę odpaść.
- Żyjesz? - Mój palec!
Przepraszam!
- Ji eliminuje konkurencję. - O Boże.
HEIDI I TIM - SZERMIERKA - CZĘŚĆ 2
Tim, jesteś gotowy? Skopię ci tyłek.
Gotów.
- To mi się nie podoba. - Co? Krocze?
- Tak. - To dla ochrony.
Ale dlaczego jest na wierzchu?
To też. Brakuje tylko pomponika.
Taki ogonek. Jak ja wyglądam?
- Wiesz... - To trochę...
To wygląda głupio.
Nie wstydzimy się funkcjonalności.
Wystawiamy ją na pokaz.
A ten strój to tradycja sięgająca wieków.
I jest biały, ponieważ...
- Lepiej widać krew. - Właśnie.
- Widzicie? Piękna i inteligentna. - Ale...
- Dobrze. En garde. -En garde!
Wiesz co? Masz talent.
Prawa pięta.
Odpychasz się przodostopiem lewej stopy.
- Do przodu. Gotowa na krok do tyłu? - Tak.
Na odwrót. Odpychasz się.
- Trzeba wyglądać poważnie. - Koniecznie.
To trening ciała i umysłu.
- Tutaj! Dotknij. - Jesteś bardzo giętka.
Heidi, ale masz tyłeczek.
En garde, Heidi.
HEIDI I TIM - CIĄG DALSZY NASTĄPI
4 GODZINY DO POKAZU
Tim powiedział, że mamy siedem godzin na uszycie stroju,
który zrobi wrażenie na jurorach i pokaże naszą determinację.
WILL - PARIS, USA
Słowa nie opiszą, jak sprzedaż na Amazonie
mogłaby pomóc młodemu projektantowi.
Wszyscy odczuwają presję.
- Zdjęłaś moją czerwoną nić? - Nie, wciąż tu jest.
- Cześć! - Cześć.
- Jak leci? - Cześć wszystkim.
Dobrze. Przyszedłem sprawdzić, jak wam idzie,
ale tym razem zajrzę do każdego tylko na chwilę.
Dobra.
- Wspaniale. - Dzięki, Tim.
- Co u Megan? - W porządku.
MEGAN - KANSAS CITY, USA
Mam bluzkę z peleryną.
- Podoba mi się kontrast kolorów. - Mnie też.
Wiesz, czego się uczę? Mniej znaczy więcej.
- Nie chcesz przesadzić. - Właśnie.
Ale też nie zrobić za mało.
Wziąłem sobie do serca wczorajszą krytykę.
Nie chcę pokazać jurorom kolejnej pięknej sukni.
- Słusznie. - Dlatego szyję dopasowane spodnie.
W stylu disco, na luzie,
- w moim stylu. - Tak.
Do tego dodam drapowaną bluzkę.
Będzie bardzo w moim stylu,
ale dobrze połączy się ze spodniami.
- Próbujesz czegoś nowego, świetnie. - Bardzo dziękuję.
Łączę dopasowaną marynarkę i sukienkę.
TROY - NOWY JORK, USA
Rękawy będą inne, wzięte z płaszcza.
Pełniejsze rękawy
i dopasowany tułów z podkreśloną talią.
- W większym rozmiarze? - Nie.
Dopasowana całość, większe rękawy.
- Rozumiem. - Z męskiego płaszcza.
Myślę, że ten kontrast pokaże mój styl
w jednym ujęciu, skoro mamy tylko siedem godzin.
- Pokaż, na co cię stać. - Tak.
- To jest twoja szansa. - Tak.
Po wczorajszej ocenie muszę dać z siebie 2000%,
bo walczę o przetrwanie.
Szyję kombinezon.
JI WON - MOORE, USA
Sylwetka ma łączyć Wschód i Zachód.
- To twój styl. - Właśnie.
Top i spódnica.
- Komplet? - Tak.
SANDER - HASSELT, BELGIA
Spódnica jest asymetryczna
i sprawia wrażenie źle skrojonej.
Top wygląda, jakby się rozpadał.
Ma wyglądać na źle skrojoną?
Tak.
Jestem za asymetrią.
- Ale musi być piękna. - Racja.
A nie tylko ekscentryczna.
- Zrobię sukienkę. - Dobrze.
Będzie miała...
ESTHER - BERLIN, NIEMCY
- marszczone plisy z przodu. - Podoba mi się.
Dlatego powinna dobrze leżeć na różnych kobietach.
- Ale to będzie sukienka w moim stylu. - Oczywiście.
- Musi być. - Zgadza się.
- To suknia bardzo w twoim stylu, Sabato. - Cześć, Tim. Prawda?
SABATO - MEDIOLAN, WŁOCHY
Ale wydaje się bardziej kobieca.
To przez Paryż.
Przechodzę z awangardy do delikatności.
- Szyję i uczę się. - To prawda.
Rano od razu wziąłem ten materiał, bardzo mi się spodobał.
JONNY - LOS ANGELES, USA
Chcę pokazać, że potrafię więcej,
że nie pracuję tylko ze skórą.
Problem w tym, że te paski są utożsamiane z Megan.
To lekko wiktoriańska suknia.
Trochę jak szykowna wersja panny młodej z Soku z żuka.
Twoja pewność siebie daje mi pewność.
- Super. - Pracuj dalej.
- Pokazać ci coś? - Tak.
RINAT - GAN JAWNE, IZRAEL
Tu mam spódnicę.
- Do tego uszyję krótki top... - Krótki top?
Będzie sięgał tam, gdzie zaczyna się spódnica.
- Czy ten top nie będzie za prosty? - To się okaże. Dziękuję.
Wracaj do pracy.
Widzę zacięcie, którego szukamy.
Widzę ogień. Widzę determinację.
Jestem przeszczęśliwy. Pokażcie im, co macie.
- Dzięki, Tim. - Dziękuję wam.
3 GODZINY DO POKAZU
Jestem nerwowa.
Troy, mogę skończyć?
- Możesz użyć innej? Proszę. - Nie, bo musiałbym zmienić nić.
Już zmieniłem nić na mojej.
- Zdjąłeś czerwoną nić? - Tak.
- Mogę wszystkich o coś prosić? - Nie.
Proszę, na razie nie ruszajcie czerwonej nici.
Jak sobie życzysz, Sabatino.
Troy, to nie było miłe.
Przepraszam, ale jeśli mnie wyrzucą,
nie mogę im powiedzieć, że nie zdążyłem, bo dałem ci maszynę.
Chciał przejąć maszynę, ale nie mogłem przerwać pracy.
Jeśli widzisz nić, to idziesz do innej maszyny.
To bzdura, ale wiesz co? Dostanie, na co zasługuje.
Atmosfera w pracowni jest dziwna.
Ludzie mocno się stresują.
Może niektórzy nie potrafią znieść presji.
Myślę, że nie każdy radzi sobie w takiej sytuacji.
Ja... Boże.
Tim powiedział, że musimy walczyć,
że nie widzą w nas ognia.
To jest ogień.
Pracownia jest na nas za mała.
HEIDI I TIM - SZERMIERKA - CZĘŚĆ 3
Ile można zrobić kroków do przodu albo do tyłu?
- Jest jakaś zasada? - Nie.
Czyli mogę iść tak...
i przygwoździć cię do ściany?
Tak, i dostałabyś za to punkt.
Zaczynajmy.
Trzy punkty. En garde.
Bij.
- Wspaniała robota! - Dziękuję.
En garde. Bij.
Udało ci się.
- Pozwalasz mi wygrywać. - Nie.
Walczę na poważnie. En garde. Bij.
To prawdziwa walka.
Stój.
- Dziewczyny górą! - Dobrze ci poszło!
Bo w sesjach do katalogów
trzeba robić dwa kroki do przodu i dwa do tyłu,
żeby mieć wiatr we włosach.
KONIEC
Masz wrodzony talent. Zazdroszczę.
2 GODZINY DO POKAZU
Rozlało mi się na podłogę...
- To jest farba? - Tak.
Prawdziwa farba.
Schrzaniłem paski z przodu.
Nie układają się prosto. Nie wiem, jak to zrobić.
Nie jestem pewna tego materiału.
Przecież jest w stylu Megan.
RINAT - GAN JAWNE, IZRAEL
Dodasz coś tutaj czy nie?
Nic nie dodam.
Może kłuć w oczy.
- Cześć wam. - Cześć!
Chodź do mnie.
PRZYMIARKI
Powiedział: „Macie siedem godzin na zrobienie wrażenia”.
Możesz przebrać się gdzie indziej.
Już się rozebrałaś. Dobra.
Świetnie. Zobaczę tył.
Nie wiem, kiedy ostatnio szyłem suknię.
Jurorzy na jej widok powiedzą: „Co tu się stało?”.
Rozwinąłeś się.
Moje nowe oblicze.
O Boże. Jestem zachwycona.
Uwielbiam Megan jako osobę.
JI WON - MOORE, USA
Ale jak dotąd projektuje
stroje, które już istnieją.
Mogę wpisać w wyszukiwarkę „asymetryczny top” i znaleźć coś takiego.
Poza długością spodnie są fantastyczne.
WILL - PARIS, USA
Wyglądają i leżą wspaniale.
Spodnie są gotowe i modelka wygląda bosko.
Ale jeszcze pracuję nad topem. Muszę skończyć na czas.
To największa szansa mojego życia.
Musi mi się udać.
1 GODZINA DO POKAZU
Spójrz na to. Możesz zrobić takie mocne kocie oko?
Spięte nie za ciasno, w lekkim nieładzie.
Możesz się przejść? Wspaniale.
Kiedy ostatnio wtykałem nos pod czyjąś spódnicę?
- O to chcesz zapytać? - Wczoraj.
Zrozumiałem, że wziąłem na siebie zbyt wiele.
Nie zdążę wykonać elementu sukni.
Zrobię coś innego.
Kiedyś zaprojektowałem coś, co nazywam trzyminutową sukienką.
Można ją uszyć w chwilę, jest łatwa i zwiewna.
A więc zmieści się pod marynarką.
Muszę wyprostować dekolt.
Dobrze.
Zostało wam pięć minut!
5 MINUT DO POKAZU
Idealnie.
- Wcisnąć? - Tak, dzięki.
Dobrze.
Projektanci, dostaliście siedem godzin,
które właśnie dobiegły końca.
Nie wykończyłem stroju.
Mam nadzieję, że będzie dobrze.
Zaczynajmy.
- Cześć. - Cześć!
- Tim! - Witajcie.
Cześć, Tim.
Jurorzy, bardzo dziękuję, że tu jesteście. Wczoraj ciągle mówiliście o tym,
że nie widzicie, na co stać projektantów.
Szukamy kogoś, kto pokaże siłę przebicia.
Dlatego chciałem dać im szansę na wykazanie się.
Przygotowali stroje w jeden dzień.
Nie pomagały im szwaczki,
wszystko musieli zrobić sami.
W końcu jedno z nich ma otrzymać milion dolarów na rozwój.
- Tak. - Właśnie.
Dlatego musimy wiedzieć, kto jest w stanie osiągnąć sukces.
Podoba mi się.
- Racja. - Tak.
Jeszcze raz dzięki.
Carine nie mogła tu być
- przez tydzień mody haute couture. - Tak.
Jest dzisiaj na pokazach.
- Oglądamy? - Tak, wszyscy razem.
Pięknie to wygląda.
- Prawda? - Tak.
Denerwuję się.
Zaczynajmy pokaz.
Zaczynamy.
Pełna wdzięku.
Podoba mi się.
- Ładna bluzka. - Tak.
Bardzo ładna.
Dobre połączenie kolorów.
Podoba mi się otwarty bok.
Świetna bluzka.
Nie podoba mi się tylko gumka w pasie.
Spodnie wyglądają na drogie, a gumka psuje efekt.
Zgadzam się.
Ale po jednym dniu jest świetnie.
- Tak. - Racja.
Piękne.
No proszę.
- Piękna. - Seksowny strój.
- Ona idzie na rozprawę. - O tak.
Pięknie chodzi.
Zgadza się.
Dobrze wykonany komplet, ale trochę nudny.
To nic nowego, ale nie jest źle.
Wiązanie ratuje cały strój.
To jedyny interesujący element.
Nie każdy może to nosić.
Może przychodzić codziennie.
To musi być Ji.
- Tak. - Zdecydowanie.
To jej styl.
To nie jest mój ulubiony projekt Ji.
Jest ładny i łatwy w noszeniu.
Jest w porządku, nic wspaniałego.
To bardzo komfortowy strój,
dobry dla każdej kobiety.
- Według mnie jest w porządku. - Właśnie.
- Boże. - Jest świetny!
Nie martw się.
- Wygląda pięknie. - Dziękuję.
Bardzo mi się podoba.
- Ładna. - Bardzo ładna.
Myślę, że to inne oblicze jego stylu.
- Zgadzam się. - Coś innego niż skórzana kurtka.
Widzę w tej sukni ten sam styl.
- Pasuje do jego innych ubrań. - Tak.
Całość wygląda dobrze.
Według mnie wyróżnia się na rynku.
Zgadzam się.
To jest wyrazisty styl.
Kobiecy i rockandrollowy.
Ma więcej zastosowań, niż sądziliśmy.
Tak.
- Pięknie się układa. - Tak.
Płyń, kochana. O tak!
To nie jest moja ulubiona suknia Sabato, ale włożyłabym taką.
- Nie podjął wielkiego ryzyka. - Wcale.
Ale suknia jest w jego stylu i miałby na nią klientki.
Nie mnie. Takie suknie są zbyt nudne.
Jestem z siebie dumny.
Słusznie.
Troy, to jest piękne.
Dziękuję!
Wygląda, jakby wytarzała się w łóżku.
Marynarka ma dziwne proporcje.
Możesz się przejść bez marynarki?
- O co chodzi? - Kto ją zatrzymał?
Pod spodem jest sukienka, chcemy ją zobaczyć.
Czy możesz podnieść rękę?
Według mnie to żaden projekt.
Załóż marynarkę.
Spójrzcie na tył. Źle leży i jest nudny.
Dobra robota.
Ma siłę i pewność siebie.
Cudo!
Malowanie się udało.
Cieszę się, że ją pomalowałeś.
Podoba mi się.
Interesujące.
To jest farba.
- Wow! - Pomalował materiał.
Super.
- Świetne. - Zwłaszcza spódnica.
Użył wyobraźni,
ale stworzył coś, co by się sprzedało.
Podoba mi się ten strój, ale jest zbyt skomplikowany na sprzedaż.
Przepiękne.
Niesamowite.
- Dziękuję. - Racja.
Taka dziewczyna mi się podoba.
Mamy problem ze smakiem.
To mógł być dobry top.
Ale nie wierzę...
Nie wierzę, że Will zaprojektował takie spodnie.
To są dziwne ubrania na imprezę...
Tak, ale sprzed lat.
Szokujące.
Dziwne połączenie materiałów.
Kiepskie.
W złym guście.
Przynajmniej rozumiem jego styl.
Ja też.
Rock and roll.
Dawaj!
Spódnica jest bardziej zwiewna.
Talia jest po prostu boska.
Piękna suknia.
Jestem zachwycona, cudowna sylwetka.
Uszyła to w jeden dzień.
- Niesamowite. - To szaleństwo.
Podoba mi się, że dodała naramienniki
- i mankiety. - Tutaj.
Esther ma wyrazisty styl.
Zgadzam się. To ważne dla marki.
Tak.
Pięknie wyglądasz.
Zachwycająca sukienka.
Brawa dla Esther!
Witajcie.
- Cześć. - Cześć.
Świetny pomysł!
- Witajcie. - Cześć.
Po wczorajszej rozmowie
oczekuję opinii od jurorów.
TROY - NOWY JORK, USA
Jestem gotów.
Dobrze się dziś bawiliście?
Myślę, że branża mody jest wyjątkowo trudna.
Wymaga siły.
Radzenie sobie z presją jest bardzo ważne w tej branży.
Dla wielu z was dzisiejsza ciężka praca przyniosła piękne rezultaty.
Dobra robota.
Dziękujemy!
Jak wiecie, chcemy wyłonić projektanta,
który może zbudować globalną markę.
Projektant stojący za marką jest równie ważny,
jak jego ubrania na wybiegu.
Szukamy projektanta mody
i przedsiębiorcy.
Zwycięski strój natychmiast trafi do sprzedaży na Amazonie,
w sklepie Projektantów jutra.
Chcę wam przypomnieć, że na każdym etapie może odejść dowolna liczba osób.
A rozmowa może zmienić wszystko.
- Prawda, Troy? - Tak.
Przedyskutowaliśmy wasze projekty.
Podjęliśmy pewne decyzje.
Ale nie są one ostateczne.
Mamy pewne uwagi i pytania do niektórych z was.
Rinat, chcemy z tobą porozmawiać.
Cześć.
- Jak leci? - Jak ci minął ten dzień?
W porządku. Zaplanowałam pracę wczoraj.
Wyobraziłam sobie kobietę biznesu,
która rano idzie do pracy w kancelarii prawnej.
Jest elegancka i seksowna,
a po pracy chce się zabawić.
Przemawiasz do mnie.
Jako projektant robię to samo,
staram się odświeżyć styl kobiet w pracy.
Myślę, że bardzo dobrze skroiłaś spódnicę.
Wszędzie wszyłam lamówki.
Spódnica jest pięknie wykonana.
Jestem pewna, że kobiety chciałyby ją kupić.
Owszem, nie jest to nowość,
ale by się sprzedała.
Naomi, co sądzisz o tym komplecie?
Potrafisz więcej. Nie chciałaś ryzykować.
- Tak. - Zrób coś odważniejszego.
Daj z siebie wszystko. Pokaż, kim jesteś.
Masz rację. Dziękuję.
Wyczuwam twój swobodny izraelski styl.
- Dziękuję. - Chciałabym
zobaczyć go więcej.
Ten komplet jest bardzo sztywny.
Wolałabym, żeby miał dodatkową, bardziej swobodną warstwę.
Przeszłaś niezauważenie przez poprzednie etapy.
Jeszcze nie rozumiem do końca, jaki jest twój styl.
- Co zrobisz, Rinat? - Zawalczę o swoje miejsce.
Musisz zakasać rękawy. Gdybyś miała rękawy.
Czy ktoś z was zmienił zdanie?
- Nie. - Nie.
Rinat...
zostajesz w programie.
Dziękuję!
Megan, podejdź do nas.
- Cześć. - Cześć!
Opowiedz nam o swoim stroju.
Znacie Fly Girls,
zespół taneczny z programu In Living Color?
Ja chciałam być jak one.
To miał być strój dziewczyny z zespołu, ale z klasą
i bez zbędnych detali.
- Gdyby był w sklepach... - Kupiłabym go.
Ja też. Jest świetny.
Zwykle nie lubię ściągaczy na nogawkach.
Ale podobają mi się z tymi kokardami.
- Kokarda je odmienia. - Pięknie związana.
Po twoim wyjaśnieniu, że to strój tancerki z klasą,
rozumiem, skąd wzięła się gumka w pasie. Jestem zachwycona.
Bardzo dziękuję.
Wystarczyło wspomnieć Fly Girls. Bluzka jest fantastyczna.
Ma piękny, bardzo twarzowy kształt.
Spodnie też są super. Na pewno włożyłabym taki strój.
Jest bardzo swobodny.
Ma wiele elementów, z których cię znamy,
ale podjęłaś ryzyko, projektując bluzkę w takim kształcie.
Myślę, że to wiele o tobie mówi.
Dziękuję, to bardzo miłe.
Czy ktokolwiek z was zmienił zdanie?
- Nie. - Nie.
Nie.
- Megan. - Tak?
Przechodzisz dalej.
Dziękuję!
Dziękuję wam.
Zanim wyłonimy dzisiejszego zwycięzcę,
chcemy pomówić z kimś jeszcze.
W porządku.
Dziękuję.
Jonny, podejdź do nas.
Powodzenia.
Witajcie ponownie.
- Cześć. - Cześć.
Opowiedz o swoim stroju.
Moja marka Skingraft w Los Angeles
ma lekko gotycki, progresywny styl.
Kiedy pracowaliśmy na tym materiale w paski,
wyobrażałem sobie,
co bym zrobił, gdybym projektował sam.
Żartowałem z Timem,
że to sukienka dla dziewczyny
z Soku z żuka.
To idealna sukienka pod moje kurtki.
Bardzo mi się spodobała.
Super.
Jest bardzo swobodna. A paski nie są dla każdego.
Ale tutaj świetnie się sprawdziły.
Jestem z ciebie dumna.
Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy.
Zrobiłeś dokładnie to, co sugerowaliśmy wczoraj.
To jest kobieca wersja twojego stylu.
Szwy są naprawdę piękne.
Jestem zachwycona, chcę taką dla siebie.
Dziękuję.
To ogromna przyjemność
widzieć, jak się rozwinąłeś.
To bardzo kobieca, pełna wdzięku sukienka.
Naprawdę udany projekt.
Choć nie jest skomplikowana, przyciąga spojrzenia.
- Racja. - Widzisz w niej dziewczynę
i podążasz za nią wzrokiem, bo to wyjątkowa sukienka.
Bardzo podoba mi się sylwetka, rękawy,
inny kształt pasków u góry.
Nie przesadziłeś, a łatwo o efekt...
Naprawdę.
Ale ta sukienka jest wyszukana.
Według mnie wszystko jest w niej idealne.
Wspaniale.
Jurorzy, naszymi faworytami są Jonny i Megan.
Czy ktoś zmienił zdanie?
- Nie. - Nie.
Jonny.
Wygrywasz tę rundę!
Bardzo się cieszę.
Dziękuję.
JONNY - LOS ANGELES, USA
Jak dobrze jest wygrać.
Przyszedłem tu, by wygrać, ale po krytyce jurorów
zapomniałem, że to w ogóle możliwe.
Ale się cieszę.
Twój strój będzie natychmiast dostępny na Amazonie, w sklepie Projektantów jutra.
- Dzięki. - Dzięki.
Wielkie dzięki.
- Dziękuję. - Wiedziałam, że wygrasz.
- Super! - Dobra robota!
Troy, chcemy porozmawiać.
Cześć, Troy.
- Cześć. - Troy.
Jak minął ci dzień pod wysokim ciśnieniem?
Intensywna praca i stawianie sobie wyzwań to dla mnie nic nowego.
Dlatego chciałem zrobić jak najlepsze wrażenie.
Wyobraziłem sobie kobietę sukcesu.
Pragnie swobody, ale jednocześnie
chce pokazać swoją władzę, stąd marynarka.
Jesteś zadowolony?
Według mnie pomysł jest świetny.
Ale chciałem zobaczyć, jak daleko uda mi się go zrealizować
- w siedem godzin. - Jesteś zadowolony?
Tak, jestem zadowolony...
z pomysłu, który starałem się zrealizować.
Troy.
To brzmi wspaniale.
Ale właśnie powiedziałeś nam,
że „starałeś się zrealizować” projekt i miałeś „świetny pomysł”.
Te słowa świadczą, że nie byłeś pewien, co robisz.
Tak samo wygląda twój strój. Niepewnie.
Jestem pewien moich ubrań.
- Jesteś krawcem? - Tak.
Nie widziałam tego w tym stroju, w marynarce.
Trudno włożyć ramię z szerokim rękawem sukienki
w rękaw marynarki.
Masz rękaw takiej szerokości,
musisz włożyć cały ten materiał w wąski rękaw...
Dla mnie to byłby koszmar nosić taki strój na wybiegu.
Dla mnie największy problem
to że nie zobaczyliśmy
w tym zadaniu ani w poprzednich zadaniach
jakiegoś stylu marki.
Te stroje nie dorównywały wielu innym,
które widzieliśmy na pokazach.
To inny poziom.
Nie zgadzam się. Uważam, że jestem na tym poziomie.
Ale na tym etapie zawodów
na widok modelki mówiłam: „To jest Ji”,
„To jest Esther”, „To jest Sabato”.
Widzę, który projekt jest czyj. Nie widzę twojego stylu.
Przykro mi, bo wiedziałeś, że jesteś w tarapatach.
Nie chciałam dać ci tej szansy, jeśli pamiętasz wczorajszą rozmowę.
Ale chciałam się mylić.
Cały czas wam kibicujemy! A ty nas zawiodłeś.
Muszę zostać w zawodach. To moja jedyna szansa.
Wiem, że mam talent i siłę. Im więcej krytyki dostaję,
tym więcej nawyków się pozbywam.
Nie możesz tylko
przyjmować naszej krytyki i porad i na tej podstawie stać się projektantem.
Nie, one mnie doskonalą...
Rozumiesz, co powiedziałeś przed chwilą? Tak to brzmi.
Jurorzy, czy zmieniliście zdanie?
- Nie. - Nie.
Troy.
Przykro mi, musisz odejść.
Przykro mi, Troy.
W porządku.
Być może to początek nowego rozdziału.
Na pewno nauczyłem się, jak potrafię się poświęcić projektowi.
TROY - NOWY JORK, USA
Nigdy się nie poddaję.
Powiedziałeś, że to twoja ostatnia szansa. To nieprawda.
- Świat stoi przed tobą otworem. - Racja.
Wracaj do pracy.
- Jasne. - Powodzenia.
Stałem się lepszy. To nie był zmarnowany czas.
Cześć wszystkim.
Trzymaj się.
Mam nadzieję, że to doświadczenie zmieni moje życie.
Cześć.
- Cześć. - Pa!
Trudno kogoś żegnać. Ale pamiętajcie,
że jednocześnie może odejść kilka osób.
Will, chcemy porozmawiać.
- Cześć, Will. - Cześć!
Opowiedz nam o dzisiejszym stroju.
Po wczorajszej krytyce
chciałem postawić sobie wyzwanie, spróbować czegoś nowego.
Nie szyję dopasowanych spodni, więc zrobiłem cygaretki z wysokim stanem.
Dlaczego nie?
Nie kroję spodni w tradycyjny sposób.
Uważam, że te spodnie to błąd.
W tym zadaniu miałeś walczyć o przetrwanie.
- Tak. - Pokazać, kim jesteś.
Dlatego myślę,
że to nie jest dobra okazja na coś nowego.
Nie mam nic przeciwko bluzce.
Według mnie wygląda pięknie.
Ale to połączenie przeniosło nas do innej dekady.
A nie sądzę,
że właśnie taki efekt chciałeś osiągnąć.
To nie był dokładnie mój zamiar...
Dla kogo projektujesz?
Całkowicie zainspirowała mnie modelka.
Jest bardzo młoda, ma temperament, jest krągła.
Dlatego uszyłem spodnie z wysokim stanem
i skróconymi nogawkami, żeby wydłużyć jej nogi.
Kiedy przypominam sobie, co pokazałeś w poprzednich zadaniach,
myślę, że wszystkie modelki szły na dyskotekę daleko w przeszłości.
Ten styl nie jest współczesny.
Zawsze projektujesz stroje dla imprezowiczki. Lubisz blask.
Dobrze rozumiem twój styl.
Ale widzę w nim problem ze smakiem.
Ta bluzka naprawdę jest bardzo ładna.
Ale brakuje jej wyrafinowania i szyku.
Will, na podstawie tego, co dziś pokazałeś, nie przechodzisz dalej.
Jak zmieniłbyś nasze zdanie?
Jedno, z czym się zgadzam,
to że poznajecie mój styl, widząc nowy strój.
Wiecie, że mam konkretny styl.
Z łatwością szyję dopasowane ubrania, potrafię doskonale drapować materiał,
czego nie widziałem u pozostałych osób.
A więc wprowadzam element luksusu.
Pokażę to, jeśli dostanę kolejną szansę.
Luksus?
Nie opanowałeś podstawowego, prostego stylu.
Przy każdym zadaniu widzę u ciebie problem.
Jurorzy, czy ktoś z was zmienił zdanie?
Nie.
Will.
Przykro mi, nie przechodzisz dalej.
Dziękuję wam wszystkim.
Wszystkiego dobrego, Will.
Dziękuję.
Nie wygram tych zawodów.
Ale sam udział to więcej
WILL - PARIS, USA
niż moje marzenia.
Kocham cię.
Musiałem być wierny samemu sobie
i szyć takie ubrania, jakie uwielbiam szyć.
Jestem... dumny ze wszystkiego.
- Będę za tobą tęsknił. - Dziękuję ci.
To nie koniec mojej kariery.
Bardzo dziękuję.
- Cześć, Will. - Cześć.
Will jest bliski mojemu sercu.
ESTHER - BERLIN, NIEMCY
Jego odejście bardzo mnie zasmuciło.
Jeśli ktoś nie zasługuje na miejsce w zawodach, to je straci.
Naprawdę chcemy znaleźć najlepszego z najlepszych.
Zrobiło się gorąco. Dwie osoby odeszły.
To nam uświadomiło, że każdy z nas może odpaść w dowolnej chwili.
Musimy o tym pamiętać.
Co sądzicie o tym wieczorze? Był trochę zwariowany?
- Trudny. - Właśnie.
A dobrze wam w Paryżu?
Zadomowiliście się?
- Tak. - Tak.
Uwielbiam Paryż.
Ja dopiero się zadomawiam. To wspaniałe miasto.
Cóż...
pakujcie się, bo...
jedziemy do Tokio!
Fantastycznie!
Jak ja się cieszę!
JI WON - MOORE, USA
Tokio? To spełnienie marzeń.
RINAT - GAN JAWNE, IZRAEL
Nigdzie nie pojechałbym chętniej niż do Tokio.
Nie mogę się doczekać.
To był wieczór skrajnych emocji.
Wygrałem. Dwie osoby odpadły.
Jedziemy do Tokio.
Wyjeżdżacie jutro.
- Spotkamy się na miejscu. - Tak.
Dzięki! Do zobaczenia!
Do zobaczenia w Tokio.
Cześć!
Widzimy się w Tokio.
PROJEKTANCI JUTRA
W kolejnym odcinku...
Konnichiwa, witajcie w Tokio!
Stworzycie dwa stroje w minikolekcji mody ulicznej.
Muszę to zszyć w godzinę.
Wyglądasz, jakbyś miała płakać.
Moda uliczna nie jest dla mnie. Nie radzę sobie.
Niesamowite.
Bardzo nowoczesne ujęcie mody ulicznej.
Obie mi się nie podobały.
Nie możesz się skupić na zadaniu.
Nie chcę cię wyrzucić.
PROJEKTANCI JUTRA